REKLAMA
PARTNERZY PORTALU Forbo
×

Szukaj w serwisie

Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji

  • Autor: Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki
  • 28 maj 2014 11:08
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji
fot. Figury niemożliwe, wizualizacja wystawy w Pawilonie Polskim, 14. Międzynarodowa Wystawa Architektury, 2014. Rendering: Kacper Kępiński
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji
Polski pawilon na Biennale Architektury w Wenecji

7 czerwca rozpocznie się 14. edycja Biennale Architektury w Wenecji. Polska jest reprezentowana przez Fundację Instytut Architektury i wielkoformatowe rysunki Jakuba Woynarowskiego.

REKLAMA

Wystawa Figury niemożliwe przygotowana w Pawilonie Polskim przez Instytut Architektury i Jakuba Woynarowskiego dotyczy związków modernizmu i polityki w warunkach konstruowania nowoczesnego państwa narodowego. Główny element pokazu stanowi odtworzona w skali 1:1 replika baldachimu nad wejściem do grobu marszałka Józefa Piłsudskiego. Baldachim został zrealizowany w 1937 roku przy królewskiej katedrze na Wawelu w Krakowie według projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. Kilka zaproponowanych przez architekta wariantów baldachimu prezentuje proces dochodzenia do formy modernistycznej: od historyzującego patosu do nowoczesnego uproszczenia. Jest to dosłowne stylistyczne absorbowanie modernizmu w jednym obiekcie o niewielkiej skali, ale złożonej symbolice.

Baldachim symbolicznie podkreśla status Marszałka jako zwycięzcy, który zjednoczył po odzyskaniu państwowości ziemie polskie znajdujące się przez ponad sto lat pod panowaniem Niemiec, Austrii i Rosji. Fragmenty obiektu zostały wykonane ze spoliów — pozostałości po zaborcach: cokołu pomnika Bismarcka z Poznania, przetopionych austriackich armat oraz kolumn z warszawskiej cerkwi Aleksandra Newskiego. Symbole użyte w nagrobku Piłsudskiego wyrastają z dziewiętnastowiecznego języka dominacji i niemal plemiennej wspólnotowości. Baldachim demonstruje elementy oficjalnej propagandy związanej z kultem potężnego wodza, który znajduje analogie w autorytarnych dążeniach wielu państw europejskich w latach trzydziestych XX wieku. Można w nim odczytać sprzeczności tkwiące w procesie kształtowania się na nowo narodowej tożsamości, rozdartej pomiędzy ambitnym parciem ku nowoczesności a zakorzenieniem w rytuałach i mitach przeszłości. Stylistyka obiektu, nawiązująca do klasycyzującego monumentalnego modernizmu tego czasu, przywołuje duszną, przesiąkniętą ksenofobią atmosferę ówczesnej Europy zmierzającej ku kolejnej wojennej katastrofie

Pokazywana na wystawie replika obiektu rożni się od oryginału wizualnym oddzieleniem płyty przekrywającej baldachim od jego dolnej części. W oryginalnym projekcie masywna płyta ozdobiona inskrypcją Corpora dormiunt, vigilant animae (Ciała śpią, dusze czuwają) nie spoczywa bezpośrednio na kapitelach kolumn, ale na niedużych elementach ukrytych ponad nimi. W projekcie weneckim gest całkowitego fizycznego odseparowania dolnej i górnej części budowli wzmacnia wrażenie, że mamy do czynienia z halucynacyjną figurą niemożliwą. Uzupełnieniem baldachimu są wielkoformatowe rysunki Jakuba Woynarowskiego, objaśniające specyfikę obiektu. Narrację pokazu współtworzy materiał ikonograficzny obrazujący splot władzy, modernizmu i śmierci — poprzez przykłady dwudziestowiecznych pomników, mauzoleów i nagrobków.



Rekomendowane dla Ciebie





REKLAMA

LUDZIE Z BRANŻY