Pomysł na teatr muzyczny w Poznaniu



PropertyDesign.pl - 10-05-2019 09:00


Pracownia architektoniczna ARPA Jerzego Gurawskiego i SKI Studio Błażej Szurkowski zdobyli trzecią nagrodę w międzynarodowym konkursie na nową siedzibę Teatru Muzycznego w Poznaniu. Przedstawiamy szczegóły projektu.

Zadaniem konkursowym przed jakim stanęła pracownia ARPA Jerzego Gurawskiego i SKI Studio Błażej Szurkowski było wpisanie się w istniejącą przestrzeń końcówki ulicy Św. Marcin, zamkniętą kompleksem okazałych budowli historycznych, w sposób nienaruszający istniejącej aury a jednocześnie podkreślający czas powstania i funkcję obiektu. Prostota i czytelność układu, oraz wzajemne oddziaływanie przestrzeni miasta i teatru to wyjściowe założenia projektowe.

Kontekst – wpisanie nowej formy w starą ramę

Nadrzędnym celem przy budowaniu bryły Teatru Muzycznego jest wykorzystanie walorów przestrzenno-architektonicznych miejsca – ulokowanej po sąsiedzku zabytkowej Akademii Muzycznej, naprzeciwległej silnie rozrzeźbionej bryły zespołu UAM, czy wreszcie dynamiki infrastruktury miejskiej oraz kolejowej.

Ukształtowanie terenu stwarza możliwość idealnego uformowania wejścia głównego do budynku od strony ul. Św. Marcina, gdzie przejście z „zewnątrz” wnika bez potrzeby budowania barier wysokościowych do wnętrza obiektu i wprowadza widza łagodnie, poprzez przestronne foyer, do poszczególnych funkcji teatru oraz na widownię Sali Głównej. Dzięki cofnięciu bryły Teatru w kierunku południowej granicy działki, otrzymujemy możliwość odsłonięcia zachodniej elewacji Akademii Muzycznej oraz stworzenia reprezentacyjnej przestrzeni wejściowej, która wpisuje się w tradycyjne układy placów opartych o oś ulicy – jak w przypadku UAM, CK Zamek, Auli Novej bądź Akademii Muzycznej. Powstały w ten sposób szeroki plac miejski ma szansę stać się nowym miejscem spotkań w tym bardzo ruchliwym miejskim tyglu, przy okazji spajając ze sobą nowe i stare zabudowania dzielnicy cesarskiej.

W części południowej działki, zwanej obszarem „B”, wprowadzamy uporządkowana przestrzeń parkowa z zachowaną „igłą” – ceglanym istniejącym budynkiem należącym do PKP, przekształconym na działalność szkoleniowo-artystyczną zarówno w sferze muzyki jaki i plastyki. Od zachodu park jest flankowany przez ulicę Skośną oraz wpinającą się w nią ul. Składową. Należy zaznaczyć iż południowy ciąg zieleni i ruchu pieszego ma swoją kontynuację aż do dworca PKS i PKP oraz do przystanków komunikacji miejskiej.

Nowa siedziba Teatru Muzycznego spowoduje znaczne ożywienie tego fragmentu Poznania i połączy ze sobą tak ważne funkcje jak: Akademia Muzyczna z Aulą Novą – Gmach Akademii Ekonomicznej – plac Mickiewicza z gmachami UAM i jej znakomitą aulą koncertową – CK Zamek, a poprzez ciąg zieleni zwieńczenie układu dzielnicy Cesarskiej, a mianowicie Teatr Wielki. Aby podkreślić jednolitość przestrzeni kulturalnej w tym obrębie, proponujemy przeznaczyć obecny zastawiony samochodami zaułek na tyłach Akademii Muzycznej na ciąg pieszy z dopuszczeniem ruchu pojazdów uprzywilejowanych. W ten sposób zespolimy ze sobą obiekty Akademii Muzycznej, Auli Novej oraz Teatru Muzycznego w jednolity kompleks dydaktyczno-widowiskowy.

Formując podjazd od frontu budynku– wyłącznie na chwilowy „wyładunek” widzów – oparto się na rozwiązaniach zastosowanych w rewitalizowanej części ulicy Św. Marcin, stosując jednolitą fakturę nawierzchni i wydzielając przestrzeń podjazdu samochodów od części pieszej jedynie delikatnymi słupkami drogowymi oraz oznaczeniem świetlnym. Część wygrodzenia możliwa do automatycznego opuszczenia celem wjazdu samochodów upoważnionych (straż pożarna, karetka, dostawa).

Układ komunikacji zgodny z ustaleniami i wytycznymi Miejskiej Pracowni Urbanistycznej – przedłużenie ulicy Skośnej w kierunku południowym do włączenia w ul. Składową. Ulica ta obsługuje dostawy do Teatru Muzycznego za pomocą wykształcenia w południowej części działki wjazdu dla pojazdów TIR do śluzy dostawczej oraz zjazdu do parkingu podziemnego dla pracowników teatru. Parkowanie samochodów osobowych oparte jest o strukturę parkingów obsługujących centrum – pod rondem Kaponiera oraz wzdłuż ulicy Dworcowej. W dalszej perspektywie możliwe jest również wykorzystanie istniejącej, rozległej działki z chaotyczną zabudową poprzemysłową po wschodniej stronie ul. Skośnej.

Forma

W zamyśle autorskim nowy budynek Teatru Muzycznego powinien swoją skalą oraz charakterem wpasować się w istniejący kontekst, unikając przesadnej megalomanii. Wplątując się pomiędzy historyczną zabudowę dzielnicy cesarskiej a współczesną, dominującą formę „Bałtyku”, Teatr Muzyczny stanowi charakterystyczną „kropkę nad i” dla mocnej, reprezentatywnej zabudowy miejskiej – podziwiając go od strony zachodniej dostrzegamy miarową, dostojną fasadę wertykalnych podziałów. Jednocześnie, od strony placu wejściowego obiekt otwiera się na ul. Święty Marcin dzięki przeszklonej fasadzie, ukazując dynamiczną i wyrazistą w formie klatkę schodową. Wyoblona forma narożników jest celowym nawiązaniem do budynku Akademii Muzycznej i dobrze koresponduje z miękkimi łukami zabytkowych fasad. Poszerzone skrzydło zachodnie Teatru stanowi dodatkową barierę akustyczną, odcinającą salę teatralną od torowiska, jednocześnie mieszcząc funkcje restauracyjno – bankietowe oraz administracyjne. Symetria układu funkcjonalnego Teatru ma swoje odbicie na rysunkach elewacji, gdzie pionowa gra podziałów oplata bryłę, rozrzedzając się i otwierając na obszarze przestronnego foyer wejściowego. To zaproszenie do wnętrza budynku, do świata teatru, działa w dwie strony – widzowie mogą z nowej perspektywy podziwiać Poznań i jego historyczną zabudowę, kiedy wychodząc po otwartą spektaklu klatką schodową, na ich oczach przez przeszkloną fasadę miasto wdziera się do środka budynku.

Materiały wykończeniowe

Konsekwentnie poszukując środków które pomogłyby nam optycznie wcielić nową bryle Teatru Muzycznego w istniejący kontekst, postanowiliśmy zapożyczyć piaskowy odcień fasady z otaczających go obiektów, nadając jej współczesną fakturę betonu architektonicznego. Dostojna i współczesna w wyrazie forma porozbijana jest pionowymi rozcięciami szyb o niskim stopniu odbicia światła. Dopasowana do tego ciemno-grafitowa, matowa stolarka utrzymuje obiekt w stonowanej kolorystyce. Wnętrza – to przede wszystkim betony, zarówno w odcieniu piaskowca, jak i naturalne, z wyjątkiem Sali teatralnej – tam panują miękkie, falujące ściany ze sklejki drewnianej malowanej na czarno i ustawionej na sztorc (ze względów akustycznych), z dopełnieniem ciepłego drewna na balkonach oraz obiciach foteli o jednakowej barwie. Analogicznie rozwiązano ustrój akustyczny ścian w Sali kameralnej – jednakże jest ona utrzymana w całości w kolorze jasnego drewna, na zasadzie przeciwwagi dla Sali głównej.